بررسی تصمیم پرداخت پاداش به اعضای تیم ملی فوتبال ایران پس از حذف زودهنگام
بر اساس گزارشهای رسانهای منتشر شده، تصمیمی برای پرداخت ۳۵۰ میلیارد تومان پاداش به اعضای تیم ملی فوتبال ایران پس از حذف زودهنگام از دور گروهی رقابتهای جام جهانی اتخاذ شده است. این تصمیم فراتر از یک خبر معمولی، پرسشی جدی درباره نحوه هزینهکرد منابع عمومی، عدالت در نظام ورزش و میزان پاسخگویی نهادهای مدیریتی ورزش کشور را مطرح میکند.
به گزارش گیلان شهر اصل مسئله نه مقدار عددی پاداش، بلکه پایه و اساس این تصمیم است: تیمی که هیچ دستاورد فنی قابل ذکر در رقابتهای مذکور کسب نکرده و بدون عبور از مرحله نخست به کشور بازگشته است، چه شاخصهای عملکردی معتبری را ارائه داده که مستحق چنین پرداختهای نجومی باشد؟ افکار عمومی حق دارند پاسخهای مستند، شفاف و مبتنی بر معیارهای منطقی را دریافت کنند، نه توجیههای مبهم و نامشخص که ابهامات موجود را برطرف نمیکنند.
این تصمیم در حالی اتخاذ شده که ورزش ایران سالهاست از فقر شدید زیرساخت رنج میبرد و اولویتهای اساسی در حوزه توسعه فوتبال به طور کامل توجه نشده است:
✓ ورزشگاه آزادی دهههاست که درگیر فرآیند طولانی بازسازی است و هنوز به استانداردهای لازم برای برگزاری مسابقات بینالمللی و داخلی حرفهای نرسیده است.
✓ ورزشگاه شهید شیرودی حتی از حداقل امکانات استاندارد برای برگزاری مسابقات حرفهای محروم مانده است.
✓ اکثر زمینهای ورزشی سراسر کشور که برای برگزاری مسابقات پایه و حرفهای استفاده میشوند، شرایط اولیه یک رقابت سالم و استاندارد را ندارند.
در چنین شرایطی، پرسش اصلی اجتنابناپذیر است: اولویت مدیران ورزش، توسعه پایدار زیرساختها و سرمایهگذاری در آینده بلندمدت فوتبال کشور است، یا توزیع پاداشهای نجومی برای نتایج ناموفق در رقابتهای بینالمللی؟ آیا این حجم از منابع عمومی که مالیاتهای مردم، نباید صرف تجهیز ورزشگاهها، بهبود امکانات تمرینی و شناسایی و حمایت از استعدادهای جوان فوتبال کشور میشد؟
در حال حاضر، فدراسیون فوتبال ایران و سایر نهادهای مسئول در حوزه مدیریت ورزش کشور، وظیفه قانونی و اخلاقی دارند تا با ارائه شفافیت کامل در مورد مبانی حقوقی، فنی و مالی این تصمیم، پاسخگوی سوالات و ابهامات افکار عمومی باشند. هرگونه سکوت یا ارائه پاسخهای کلی و غیرقابل استناد، تنها فاصله میان افکار عمومی و محافل ورزشی را بیشتر خواهد کرد و به اعتماد عمومی به نظام ورزش کشور آسیب جدی میزند.
اعتماد عمومی، بزرگترین سرمایه ناملموس ورزش ایران است. این سرمایه با تصمیمات غیرشفاف، عدم پاسخگویی و انتقاد از اولویتبندی منابع عمومی بهسادگی از بین میرود و بازنمیگردد. لازم است تمام تصمیمات مرتبط با هزینهکرد منابع عمومی در حوزه ورزش، مبتنی بر معیارهای شفاف، منطقی و مبتنی بر منافع بلندمدت کشور و جامعه ورزشی باشد.رکنا*za
هیچ دیدگاهی برای این مطلب ثبت نشده است.