گیلان شهر «آیلار اسدپور »، دختر ۶ ساله ی لنگرودی، قربانی تازه ی خشونت خانوادگی در ایران است.
دختر کوچکی که این روزها باید با شوق آماده ی رفتن به مدرسه می شد؛ اما پدری درگیر اعتیاد شدید به مواد مخدر، با ضربات چاقو جان نحیف او را گرفت.
از لحظه ی انتشار این تراژدی، بار دیگر موضوعِ عدم «تناسب جرم و مجازات» پدر، از سوی کارشناسان و کاربران فضای مجازی مورد توجه قرار گرفته است.
آیلار، قربانی بی پناه این خشونت خانگی، بی آنکه گناهی داشته باشد، در میانه ی درگیری ها و فروپاشی خانواده، جانش را با ضربات چاقوی پدری که برای یک پُک مواد مخدر له له می زد، از دست داد.
آنچه زخم این فاجعه را عمیق تر می کند، قانونی است که به پدر کودک اجازه می دهد پس از مدتی کوتاه از زندان آزاد شود.
طبق قوانین فعلی در ایران، پدر پس از ارتکاب قتل فرزند خود از قصاص معاف است. هرچند او از جنبه ی عمومی جرم محاکمه می شود و مجازات هایی همچون پرداخت دیه، حبس تعزیری (۳ تا ۱۰ سال) و محرومیت از ارث احتمالی فرزند شامل حالش می شود، اما به دلیل ولی دم بودن، عموماً مستحق قصاص نیست و بعد از مدتی از زندان آزاد می شود.
سوالی که مطرح می شود این است: آیا چنین مجازات هایی تناسبی با چنین جنایتی دارد؟
مرگ «آیلار»ها هشداری است برای قانون گذاران که اگر حمایت اجتماعی و اصلاح قوانین، جدی گرفته نشود، کودکان دیگری نیز قربانی خواهند شد.
